PlanetaGracza postawiła na jakość, wybierając tylko 7 gier. Eurogamer i Red Bull podają listy po 10-20 pozycji. Porównanie podejść redakcji do podsumowania roku 2024.
Grudzień w branży gamingowej pachnie nie szampanem, tylko nerwicą. Redakcje biegają po korytarzach, spierają się o miejsca i próbują zmieścić się w ramy formatu, który sami narzucili. W tym roku jedna z polskich redakcji, PlanetaGracza.pl, postawiła na szczerość. Ich tytuł artykułu mówi wszystko: „Miałem wybrać 10 najlepszych gier 2024 roku, ale aż tyle ich nie było, więc jest tylko 7”. To odważny gest, bo w świecie, gdzie algorytmy kochają listy TOP 10, przyznanie się, że „nie ma co zbierać”, brzmi jak herezja.
Elityzm versus demokratyczne głosowanie
PlanetaGracza.pl postąpiła kontrowersyjnie, ale z sensem. Zamiast wypełniać pustkę słabszymi tytułami, redakcja skupiła się na tym, co naprawdę zapadło w pamięć. To podejście przypomina selekcję najlepszych win w roku. Nie każda butelka jest godna degustacji, nawet jeśli została wyprodukowana w tym samym miesiącu. W przypadku gier 2024 roku, wielu twórców uznało, że po prostu nie było dziesięciu tytułów, które zasługują na miano „najlepszych”. To świadectwo wysokich oczekiwań, ale też pewnego znużenia przeciętności, która często wypełnia rynek.
Z drugiej strony Eurogamer.pl, z ich listą dwudziestu gier, oferuje bardziej kompromisowe podejście. To nie jest lista „najlepszych”, ale raczej lista „najważniejszych” lub „najbardziej godnych uwagi”. W takiej selekcji mogą znaleźć się tytuły, które są wybitne w swoim gatunku, ale niekoniecznie zmieniają branżę. To podejście jest przyjaźniejsze dla gracza, który szuka konkretnej rozrywki, a nie akademickiej debaty o jakości. Red Bull z kolei, jako marka lifestyle'owa, wybiera tytuły, które najlepiej pasują do ich wizerunku. To często gry z dużym naciskiem na wizualia, narrację i ogólną „coolness”.
Komputer Świat idzie w stronę masowości. Ich hasło „Każdy znajdzie coś dla siebie” sugeruje, że ich lista jest zaprojektowana tak, aby trafić do najszerszego możliwego grona. To podejście ma sens komercyjny i redakcyjny. Chodzi o to, aby każdy czytelnik czuł, że jego ulubiony tytuł został doceniony. To nie jest lista elitarna, ale lista społeczna. To ważne, bo gaming to nie tylko dla purystów. To masowa kultura, która potrzebuje włączania, a nie wykluczania.

Co mówią dane o popularności?
Interesujące jest zestawienie tych list z danymi o popularności. GRYOnline.pl publikuje listę najpopularniejszych gier na swojej platformie w 2024 roku. To nie jest lista „najlepszych”, ale lista „najczęściej granych” lub „najczęściej czytanych”. To fundamentalna różnica. Gra może być technicznie wybitna, ale jeśli nie angażuje mas, nie trafi na listę popularności. Z drugiej strony, gra może być popularna, ale krytycy mogą ją ignorować za bycie zbyt komercyjną lub bezpieczną.
Benchmark.pl dodaje ciekawy wątek europejski. Ich tytuł „Najpopularniejsze gry w Europie w 2024 r. Nie lubimy nowych gier” sugeruje pewien trend. Gracze w Europie, a być może i w Polsce, preferują sprawdzone tytuły, gry wieloletnie lub te, które mają już ugruntowaną bazę graczy. To kontrastuje z listami „najlepszych premier”, które zawsze skupiają się na nowościach. To ważne, bo pokazuje, że rynek gier to nie tylko wyścig po najnowszy tytuł, ale też rynek lojalności wobec starszych, ale wciąż żywych produkcji.
To zjawisko jest szczególnie widoczne w przypadku gier wieloosobowych. Gracze często wracają do tytułów, które mają stabilne community i regularne aktualizacje. Nowe premiery mogą być technicznie lepsze, ale nie mają tego „czarnej magii” społecznej, która przyciąga graczy na dłuższą metę. To ważny kontekst dla zrozumienia, dlaczego pewne gry dominują w statystykach, nawet jeśli nie są na listach „najlepszych”. To nie jest kwestia jakości, ale kwestii doświadczenia społecznościowego i nawyku.

Znaczenie selekcji w dobie nadmiaru
W świecie, gdzie każdego miesiąca wychodzi dziesiątki nowych gier, rola redakcji i twórców treści jest kluczowa. To oni filtrują ten hałas. Ich wybór nie jest obiektywną prawdą, ale subiektywną interpretacją. To, co jedna redakcja uzna za „najlepsze”, inna może uznać za „przeciętne”. To nie jest wada, ale cecha. To pozwala graczom zrozumieć, że nie ma jednej prawdy. Są różne perspektywy, różne priorytety i różne gusta.
PlanetaGracza.pl, wybierając tylko siedem gier, wysyła sygnał, że nie będą się zgadzać na mniej. To sygnał dla rynku, że gracze są wymagający. To sygnał dla deweloperów, że muszą dążyć do doskonałości, a nie tylko do bycia „dobrym”. To ważne, bo w dobie AI i masowej produkcji, łatwo jest stworzyć „średnioklasowe” gry, które spełniają wszystkie techniczne wymagania, ale nie mają duszy. Redakcje, które stawiają na jakość, pomagają chronić tę duszę.
Eurogamer.pl, z ich dwudziestką, daje graczom więcej opcji. To podejście jest bardziej otwarte i mniej restrykcyjne. To pozwala odkryć perełki, które mogłyby zostać pominięte na bardziej elitarnych listach. To ważne, bo gaming to nie tylko dla tych, którzy chcą być „najlepsi”. To dla tych, którzy chcą się bawić. A bawienie się nie zawsze wymaga bycia w elicie. Czasem wystarczy, że gra jest dobrze zrobiona i daje frajdę.

Wpływ na graczy i deweloperów
Jak te listy wpływają na graczy? W dużej mierze kształtują ich percepcję. Jeśli gra nie trafi na listę „najlepszych”, może być postrzegana jako gorsza. To nie jest sprawiedliwe, ale tak działa rynek. Gracze szukają autorytetów, które powiedzą im, co warto kupić. Te listy są takim autorytetem. To dlatego redakcje mają tak dużą odpowiedzialność. Ich wybór może przynieść ogromny sukces tytułowi, ale też może go zniszczyć, jeśli zostanie pominięty.
Dla deweloperów to sygnał, że muszą dbać nie tylko o jakość, ale też o marketing i relacje z mediami. To, co robią w trakcie produkcji, jest ważne, ale to, jak jest postrzegane po premierze, jest równie istotne. To wymaga od nich nie tylko umiejętności technicznych, ale też umiejętności komunikacyjnych. To trudne, ale konieczne w świecie, gdzie uwaga graczy jest walutą.
To też sygnał, że branża musi ewoluować. Musi znaleźć sposób, aby doceniać zarówno wybitne tytuły, jak i te, które są popularne, ale niekoniecznie „najlepsze”. To wymaga od redakcji większej otwartości i różnorodności. Nie może być tylko jednej listy. Musi być wiele, każda z inną perspektywą. To pozwoli graczom podjąć świadomą decyzję, a nie tylko podążać za tłumem.
Przyszłość rankingów gier
Czy w przyszłości zobaczymy więcej list „top 7” czy „top 20”? Trudno powiedzieć. To zależy od tego, co będzie się działo w branży. Jeśli gry będą coraz bardziej masowe, prawdopodobnie listy będą się wydłużać. Jeśli będą coraz bardziej niszowe, prawdopodobnie będą się skraczać. To nie jest kwestia tego, co jest „poprawne”, ale tego, co jest użyteczne dla gracza.
Jedno jest pewne. W dobie nadmiaru, selekcja jest kluczowa. Gracze potrzebują przewodników, którzy pomogą im nawigować w tym chaosie. To rola redakcji i twórców treści. Muszą być wiarygodni, ale też otwarci na różne perspektywy. To trudne, ale możliwe. I to właśnie sprawia, że debata o „najlepszych grach” jest tak ciekawa. Nie ma jednej odpowiedzi. Są tylko różne sposoby patrzenia na ten sam świat.
Najczęstsze pytania

Keep subscribing to Kamil WróbelHer next filing reaches you the moment it publishes, on her own subdomain.
Subscribe
